Warning: Parameter 1 to wp_default_scripts() expected to be a reference, value given in /home/helion01/public_html/blog/wp-includes/plugin.php on line 601

9/2/2009

νεβερμόρ

Στο συρτάρι: σημειώσεις — helion @ 8:18 μμ

Μου αρέσει! πολύ αυτή η πολυσυλλεκτική ακομπλεξάριστη ερμηνεία του ποιήματος The Raven του Πόε ∙ και τα πομπώδη κομμάτια, και οι λανθασμένες προφορές, και οι απαγγελίες σε άσχετο με την ατμόσφαιρα του ποιήματος καλοφωτισμένο περιβάλλον, και τα ερασιτεχνικά υποβλητικά εφέ αλλού. Ίσως επειδή οι άνθρωποι απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, ή μόνο και μόνο επειδή το όλον δεν έχει καμία σχέση με έννοιες που με κάνουν και τρέχω, όπως «εκλαΐκευση της τέχνης» και «ποιητικές βραδιές». Αν δεν ήμουν τόσο κότα, θα ήθελα να κάνω κι’ εγώ μια προσπάθεια, για την τελική και δραματικότερη όλων στροφή, φυσικά.

Με τα ευτελίσματα του twitter και τα γυρίσματα του φέησμπουκ και στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία ξαστόχησα τα διακόσια χρόνια από την γέννηση του μαιτρ – 19 Ιανουαρίου 1809. Καιρός να μαζεύομαι πια.

14/12/2008

από μακριά

Στο συρτάρι: σημειώσεις — helion @ 8:36 μμ

Κυριακή βράδυ στο νησί, έξω μαυρίλα και σιωπή και μέσα τα ίδια. Μετράμε μια βδομάδα μετά, και το θολό σχήμα στερεοποιείται και αναλύεται από τα ΜΜΕ σχηματικά σε:

α) ξεπερασμένους από τα γεγονότα ευγενείς αναρχικούς
β) τα γυμνάσια σε ταχύρρυθμο εκπαίδευση αντάρτικου πόλεων
γ) τα λούμπεν και τα κοινού ποινικού, γιατί κάποιος πρέπει να έσπασε και τα μη-πολυεθνικά καταστήματα
δ) τα μεταναστόπουλα για τις λεηλασίες, ένεκα που δεν έχουνε
Ε) άμα είσαι αριστερός, είχε και προβοκάτορες.

Ο,τι πείτε. Είμαι από επαρχία, τα βλέπω από μακριά μέσω twitter, tvxs και χτες νύχτα από το γουέμπκαμ της ζούγκλας, τι κατάντια. Οι μέρες που πέρασαν ακύρωσαν μερικές από τις σιωπηρές αυταπάτες μου: τσακώθηκα με φίλους, άνοιξαν χάσματα, άκουσα απίστευτα πράγματα από νέους ανθρώπους εξαιρετικής μόρφωσης («στο ψαχνό να τους ρίξουνε»). Με τρόμαξε η άβυσσος, η ακατανοησία, η άρνηση να θυμηθούν οι μεγαλύτεροι το γιατί πρέπει να διαδηλώνεις. Βρέθηκα να εξηγώ και στην Κόρη ακόμη γιατί δεν έχει σημασία αν το παιδί ήταν στα Εξάρχεια ή όχι, έβριζε ή όχι, πως απλώς δεν πυροβολείς άοπλους ως αστυνομικός, παιδιά ή μεσήλικες, δεν έχει διαφορά. Την έβλεπα την επόμενη μέρα να κατεβάζει από το νετ εικόνες διαδηλωτών, κείμενα, σλόγκαν και να σώζει την σελίδα του νεκρού πριν την κατεβάσουν, στήνοντας σε ένα φόλντερ ένα μνημείο του. Βραχυκύκλωσα με τα μαρμαρωμένα στις καταστροφές ματ, που εκτονωνόταν θρασύδειλα μετά πατώντας άσχετα παιδιά διαδηλωτές στο λαιμό και με τις κιτς γελοιότητες της μυθοπλασίας από ανθρώπους που προσπαθούσαν να καβαλήσουν το ρεύμα: σλο-μόσιον με μουσική Σαββόπουλου, ανόητα ποιήματα, ξεδιάντροπους λαϊκισμούς περί Παπαφλέσσα ή Αθανάσιου Διάκου, θα σας γελάσω.

Όχι, δε βρήκα άκρη ακόμα, ούτε στέγη ιδεολογική, ούτε θεωρητικοποίηση ικανή να τα χωρέσει όλα αυτά.

Το μόνο που αισθάνομαι είναι πως το πολυδύναμο χάος που σήκωσε την άσχημη κεφαλή του είναι ένα χάος παιδί δικό μας νόθο, του οποίου κανείς δεν αναγνωρίζει την πατρότητα, άξιος σχιζοφρενής άρρεν απόγονος που θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλά, γιατί δε νομίζω αυτή η επαφή μας να ήταν η τελευταία. Και πως αυτή η κυβέρνηση το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απεμπλέκεται σαν άντρας σε καυγά περί σχέσης και να πληρώνει κατόπιν καταστροφής αποζημιώσεις, λεφτά, γιατί όλα είναι μόνο θέμα χρημάτων ξέρετε, οι ζωές, το κατεστραμμένο κέντρο, το μαγαζί του καθενός, τα περσινά καμένα δάση, πάρε ευρώ και τι σε νοιάζει, πως κάνεις έτσι, να, πάρε! λες και τα αγαπούσες αυτά που έχασες, λες και έχει σημασία.

Αφαιρούμαι. Ένα παιδί γνωστό μου, ένας νέος άνθρωπος με παιδεία, νου και κρίση είναι αυτούς τους μήνες εύζωνας, σκοπιά στο Σύνταγμα. Αναρωτιέμαι αν φοβάται, και τι να σκέφτεται όλες αυτές τις νύχτες ως συμβολικός φρουρός της δημοκρατίας μας, αυτής που θα θέλαμε να είναι. Εκεί δίπλα του θα ήθελα να είμαι απόψε, να τον ρωτήσω.

15/10/2008

των φρονίμων

Στο συρτάρι: σημειώσεις — helion @ 11:18 πμ

Προετοιμάζομαι για τον χειμώνα και στοκάρω προμήθειες σα χάμστερ. Μερικά από αυτά τα βιβλία τα είχα παλαιότερα κατεβάσει από undernet σε pdf, αλλά θέλω να τα ξαναδιαβάσω σε ημιοριζόντια θέση στον καναπέ, με τα πόδια σκεπασμένα από δαμασκηνές κουβέρτες, πίνοντας Αμοντιλλάδο και τον καπνό του τσιγάρου να περιδινίζεται γύρω από την αλλοπαρμένη κεφαλή μου. Παράγγειλα και ΝτεΛίλλο και το τελευταίο Booker Prize αλλά δεν είναι γι’ αυτά που τρίβω νοερά τα χέρια μου με ανυπομονησία σαν τον γέρο-λαδά: my heart belongs to gothic.

Items not yet shipped:
Delivery estimate: November 13, 2008 – December 4, 2008

# 1 of: Underworld: A Novel
# 1 of: Falling Man: A Novel
# 1 of: The League of Extraordinary Gentlemen: The Black Dossier
# 1 of: Wastelands: Stories of the Apocalypse
# 1 of: The White Tiger: A Novel
# 1 of: Jonathan Strange & Mr. Norrell: A Novel
# 1 of: The Invisibles Vol. 1: Say You Want a Revolution
# 1 of: The Crow Road: A Novel
# 1 of: The Wasp Factory: A Novel
# 1 of: The Absolute Sandman, Vol. 1
# 1 of: The Sandman: Endless Nights
# 1 of: Sandman: The Dream Hunters
# 1 of: Anansi Boys
# 1 of: Smoke and Mirrors: Short Fictions and Illusions
# 1 of: Fragile Things: Short Fictions and Wonders

27/9/2008

Tomorrow’s dragsville, cats.

Στο συρτάρι: θαύμα,σημειώσεις — helion @ 6:18 μμ

Προσπαθώ να αποφεύγω τα ποστς από γιούτουμπ, αλλα δεν μπορεσα να αντισταθώ στο μπήτνικ τσικ που απαγγελει από το teenploitation B-movie High School Confidential. Είναι απόλαυση.

Tomorrow’s dragsville, cats.
Tomorrow is a king size drag.

Tool a fast shore, swing with a gassy chick.
Turn on to a thousand joys.
Smile on what happened, or check what’s going to happen,
You’ll miss what’s happening.
Turn your eyes inside and dig the vacuum.

Tomorrow, drag.

Lyrics από το Atomicplatters

17/9/2008

μέρες της κρίσεως

Στο συρτάρι: σημειώσεις — helion @ 11:24 μμ

Once in those early years he’d wakened in a barren wood and lay listening to flocks of migratory birds overhead in that bitter dark. Their half muted crankings miles above where they circled the earth as senselessly as insects trooping the rim of a bowl. He wished them godspeed till they were gone. He never heard them again.

Ένα ενδιαφέρον βιβλίο έχει την ιδιότητα να σε κάνει για καιρό μετά να συνδιαλέγεσαι ασυναίσθητα με τους χαρακτήρες και τα μηνύματά του. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν είναι καλό είτε κακό – το ανεκδιήγητο «Η πιθανότητα ενός νησιού» του Houellebecq παρά την βίαιη εκ μέρους μου απόρριψή του, μου προκάλεσε μια φάση άγριου μισανδρισμού.

Με την πρώτη ίωση του φθινοπώρου ξαναδιάβασα ένα άλλο μετά-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα, το «The Road» του Cormac McCarthy (συγγραφέα του No Country for Old Men). Όχι ακριβώς ελαφρύ ανάγνωσμα για εμπύρετους: το βιβλίο ακολουθεί τη σκοτεινή διαδρομή ενός άντρα και του μικρού του γιου προς τον νότο, μέσα από τις στάχτες ενός κόσμου αφανισμένου ολοσχερώς και χωρίς ελπίδα ανάνηψης από μια ανείπωτη καταστροφή. Η απελπισία υπερτονίζεται από τις λιτές, δυνατές περιγραφές και τους κοφτούς, σχεδόν χοντροκομμένους διάλογους. Ο πατέρας, που έχει στο πιστόλι του δύο σφαίρες, μια γι’ εκείνον και μια για το γιο του προκειμένου να μην πιαστούν ζωντανοί, προστατεύει με κάθε τρόπο το εύθραυστο, άπειρα πολύτιμο και προφανέστατα συμβολικό παιδί σε ένα τοπίο θλιβερό και ανήλιαγο, από όντα που έχουν χάσει κάθε ανθρωπιά και έννοια ατομικής αλληλεγγύης που θα άφηνε κάποια ελπίδα για τη σωτηρία του είδους. Του διδάσκει το καλό, ενώ ο ίδιος διαπράττει στον αγώνα για την επιβίωση αν όχι αδικαιολόγητη βία, τότε ασφαλώς ηθικά αμφισβητήσιμες παραλείψεις που ισοδυναμούν με την σαφή καταδίκη τρίτων.

Το The Road είναι μια απρόσμενη επιστροφή στο κλίμα παλαιότερων αναγνωσμάτων μου: θα μπορούσε να είχε γραφεί την εποχή του ψυχρού πολέμου, την εποχή του I Am Legend του Matheson ή του On The Beach του Nevil Shute. Μπορώ να φανταστώ πως η απλή ιστορία ζωής και θανάτου και οι βιβλικοί ήρωες της θα αρέσουν εξ ίσου σε έναν εξτρεμιστή survivalist των ΗΠΑ, αναδεικνύοντας τις αρετές της οπλοκατοχής, όσο σε οποιονδήποτε ακτιβιστή οικολόγο ως μια ρεαλιστική απεικόνιση του πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς το οικοσύστημα. Η αδιάλλακτα πραγματιστική φωνή του McCarthy επιδεικνύει παρά την σκληροτράχηλη αφήγηση μια ηθικοπλαστική ποιότητα: όσο και αν ο πατέρας έχει παλινδρομήσει στο νόμο της επιβίωσης, η φωνή του παιδιού σε αντίστιξη αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό ή – επιτρέπεται καν η αναφορά σε τέτοιους όρους;- την ίδια την καλοσύνη. Είναι μια φωνή που δεν πονάει μόνο λόγω της αθωότητάς της, αλλά επειδή εκφράζει μια έμφυτη ανάγκη, το πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα. Όπως και να έχει, το The Road έχει μια παλαιομοδίτικη ηθική ποιότητα που έχει σχεδόν εκλείψει τελευταία από το αγαπημένο μου είδος των Doomsday Novels, αν όχι από παντού, και που με έκανε να επανελέγξω το έτος πρώτης του έκδοσης – 2006. Oύτε ο tough guy ΜακΚάρθυ αντέχει να οδηγηθεί στο αμείλικτο συμπέρασμα. Χωρίς να χαρίζεται ακριβώς, το βιβλίο αφήνει μια λεπτή ρωγμή ώστε να διαφύγει η ελπίδα στο φως.

Αν από τον Ουελμπέκ κράτησα την δύσπιστη, εξαγριωμένη μου έκπληξη για το απλό γεγονός πως ο τύπος δεν έκανε πλάκα με το βιβλίο του, εδώ θα ακούω για καιρό το αγοράκι του The Road να με ελέγχει για τις παραλείψεις μου, ρωτώντας με αγωνία «Are we still the good guys?».


Caveat : η βλογίστρια τείνει να εντυπωσιάζεται υπέρμετρα από βιβλία και ταινίες που καταναλώνει σε εμπύρετη κατάσταση – απόδειξη πως έχοντας δει το The Keep του Michael Mann ενώ ψηνόμουν λόγω ανεμοβλογιάς το θεωρώ μέχρι σήμερα παρεξηγημένο αριστούργημα.

17/7/2008

Στην Πόλη I

Στο συρτάρι: εικόνες,σημειώσεις — helion @ 1:56 μμ

μα ρίξε κάτι επάνω σου, είναι Ιούλιοςçok güzel

Ενώ οι κούκλες με τα παλτά που φορούν τα κορίτσια πάνω από τα μαύρα συνολάκια του μουσουλμανισμού λιώνουν στη λάβρα της Μέσης Οδού, παραπέρα το παζάρι με τα διάφανα γκλίττερ υφάσματα της Ανατολής φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε τουρίστες και ορθόδοξους παπάδες.

Lütfen, όχι άλλο

Στην Πρίγκηπο, ο αγώνας για το μεροκάματο ενώνει Χριστό, Αλλάχ και τον πανταχού παρόντα Κεμάλ. Μα πανταχού. Ολούθε. Με κάθε ευκαιρία, φωτογραφία με ταιριαστή στην περίσταση πόζα και φόντο, σε χρυσό ως προτομή, σε υφαντό ώς χαλάκι, στις κούπες του καφέ με χαμηλωμένο πηγούνι και γαλανό βλέμμα, σαν γόης ταινίας του τριάντα.

Αυτό που με στενοχώρησε στην Κωνσταντινούπολη δεν είχε να κάνει με τις ερειπωμένες βίλες ενός παρελθόντος που μοιάζει με παραμύθι και τις έρημες εκκλησιές με καλυμμένα τοιχογραφίες και ψηφιδωτά, λες και από τα πρόσωπα να εκπορευόταν θανάσιμος κίνδυνος, έλεος πια. Αλύτρωτα μου φάνηκαν τα μαλλιά των γυναικών κάτω από τις μαντήλες που όλο και πληθαίνουν στους δρόμους και ενοχλητική μια αμοιβαία καχυποψία που φαντάστηκα, ή όντως ήταν εκεί.

24/6/2008

Νόμος πλαίσιο

Στο συρτάρι: θαύμα,σημειώσεις — helion @ 12:47 πμ

Τους παραπάνω κανόνες συνέγραψε λέει η αποστάτισσα αδελφή Corita για το Τμήμα Τεχνών του Immaculate Heart College, ή ίσως ο John Cage. Κάθε feelgood σετάκι μου προκαλεί καχυποψία (ιδίως αυτά σε πάουερποιντ), αλλά αυτό έχει ένα κάτι :)

Μέσω hi+low, το είδα και στο boingboing πάντως.

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα »

Powered by WordPress