Warning: Parameter 1 to wp_default_scripts() expected to be a reference, value given in /home/helion01/public_html/blog/wp-includes/plugin.php on line 601

27/9/2008

Tomorrow’s dragsville, cats.

Στο συρτάρι: θαύμα,σημειώσεις — helion @ 6:18 μμ

Προσπαθώ να αποφεύγω τα ποστς από γιούτουμπ, αλλα δεν μπορεσα να αντισταθώ στο μπήτνικ τσικ που απαγγελει από το teenploitation B-movie High School Confidential. Είναι απόλαυση.

Tomorrow’s dragsville, cats.
Tomorrow is a king size drag.

Tool a fast shore, swing with a gassy chick.
Turn on to a thousand joys.
Smile on what happened, or check what’s going to happen,
You’ll miss what’s happening.
Turn your eyes inside and dig the vacuum.

Tomorrow, drag.

Lyrics από το Atomicplatters

26/9/2008

τσίτο, νόμπιλοι τσι Αθήνας. or something

Στο συρτάρι: γκρίνια,σύντομαι-δηλώσεις — helion @ 8:37 μμ

Γμτ ξεκίνησε η επανάσταση στο νησί και πάλι δεν πήρα είδηση; Αναρωτιέμαι αν είναι η φράξια που κάθεται στου Ζήσιμου, ή αν είναι τίποτε φρη σπίριτς απ’ την Άνω Κορακιάνα. Μιλάμε σοβαρή δημοσιογραφία η κα Σμιθ. Άντε να μαζεύουμε τους άλλους που θα αρχίσουν να λένε πάλι για συνωμοσίες και βαλτά δημοσιευματα. Απελθέτω απ’εμού.

Και τι. Θα είμαστε μόνοι μας μετά 100.000 νοματαίοι;

Update: και βίντεο στο ΜπιΜπιΣί. Επιτέλους είδα τον Harry οφ Κόρφου, είδα και έναν γνωστό ως λαϊκή βάση του κινήματος και το απόγευμα θα πάω βόλτα από κει για κοργιονάρισμα. Παρεμπιπτόντως, το νοσοκομείο που δείχνουν υπό κατασκευή είναι το *νέο* κτήριο που χτίζεται εδω και 300 χρόνια. Μορ ορ λεςς.

22/9/2008

υπερρεαλισμός

Στο συρτάρι: γκρίνια,θαύμα — helion @ 2:42 μμ

Σκάι, Οι Επιζήσαντες, Κυριακή 21/9/2008 – 23:15.

Αληθινές ιστορίες επιβίωσης και στο τέλος του επεισοδίου, ο αφηγητής κλείνει με την φράση «…ποτέ όμως δεν πέταξε ξανά με αεροπλάνο υπεριώδους φωτός.»

Κάπου για ένα νανοσεκόντ βρέθηκα σε ένα εναλλακτικό παρον, όπου πετούσε με ηλιακή ενέργεια ένα καταπληκτικό επιστημονικό επίτευγμα αεροναυπηγικής. Πρόλαβα να το φανταστώ κιόλας, σαν λιβελούλα ένα πράμα, με φτερά-φωτοκυψέλες και πετάλι για τη συννεφιά.

Μετά ήρθε η επιφοίτηση – ultralight εννοούσε ο μεταφραστής.
Κρίμα. Καλά που δεν το είπε και υπερφωτός.

17/9/2008

μέρες της κρίσεως

Στο συρτάρι: σημειώσεις — helion @ 11:24 μμ

Once in those early years he’d wakened in a barren wood and lay listening to flocks of migratory birds overhead in that bitter dark. Their half muted crankings miles above where they circled the earth as senselessly as insects trooping the rim of a bowl. He wished them godspeed till they were gone. He never heard them again.

Ένα ενδιαφέρον βιβλίο έχει την ιδιότητα να σε κάνει για καιρό μετά να συνδιαλέγεσαι ασυναίσθητα με τους χαρακτήρες και τα μηνύματά του. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν είναι καλό είτε κακό – το ανεκδιήγητο «Η πιθανότητα ενός νησιού» του Houellebecq παρά την βίαιη εκ μέρους μου απόρριψή του, μου προκάλεσε μια φάση άγριου μισανδρισμού.

Με την πρώτη ίωση του φθινοπώρου ξαναδιάβασα ένα άλλο μετά-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα, το «The Road» του Cormac McCarthy (συγγραφέα του No Country for Old Men). Όχι ακριβώς ελαφρύ ανάγνωσμα για εμπύρετους: το βιβλίο ακολουθεί τη σκοτεινή διαδρομή ενός άντρα και του μικρού του γιου προς τον νότο, μέσα από τις στάχτες ενός κόσμου αφανισμένου ολοσχερώς και χωρίς ελπίδα ανάνηψης από μια ανείπωτη καταστροφή. Η απελπισία υπερτονίζεται από τις λιτές, δυνατές περιγραφές και τους κοφτούς, σχεδόν χοντροκομμένους διάλογους. Ο πατέρας, που έχει στο πιστόλι του δύο σφαίρες, μια γι’ εκείνον και μια για το γιο του προκειμένου να μην πιαστούν ζωντανοί, προστατεύει με κάθε τρόπο το εύθραυστο, άπειρα πολύτιμο και προφανέστατα συμβολικό παιδί σε ένα τοπίο θλιβερό και ανήλιαγο, από όντα που έχουν χάσει κάθε ανθρωπιά και έννοια ατομικής αλληλεγγύης που θα άφηνε κάποια ελπίδα για τη σωτηρία του είδους. Του διδάσκει το καλό, ενώ ο ίδιος διαπράττει στον αγώνα για την επιβίωση αν όχι αδικαιολόγητη βία, τότε ασφαλώς ηθικά αμφισβητήσιμες παραλείψεις που ισοδυναμούν με την σαφή καταδίκη τρίτων.

Το The Road είναι μια απρόσμενη επιστροφή στο κλίμα παλαιότερων αναγνωσμάτων μου: θα μπορούσε να είχε γραφεί την εποχή του ψυχρού πολέμου, την εποχή του I Am Legend του Matheson ή του On The Beach του Nevil Shute. Μπορώ να φανταστώ πως η απλή ιστορία ζωής και θανάτου και οι βιβλικοί ήρωες της θα αρέσουν εξ ίσου σε έναν εξτρεμιστή survivalist των ΗΠΑ, αναδεικνύοντας τις αρετές της οπλοκατοχής, όσο σε οποιονδήποτε ακτιβιστή οικολόγο ως μια ρεαλιστική απεικόνιση του πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς το οικοσύστημα. Η αδιάλλακτα πραγματιστική φωνή του McCarthy επιδεικνύει παρά την σκληροτράχηλη αφήγηση μια ηθικοπλαστική ποιότητα: όσο και αν ο πατέρας έχει παλινδρομήσει στο νόμο της επιβίωσης, η φωνή του παιδιού σε αντίστιξη αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό ή – επιτρέπεται καν η αναφορά σε τέτοιους όρους;- την ίδια την καλοσύνη. Είναι μια φωνή που δεν πονάει μόνο λόγω της αθωότητάς της, αλλά επειδή εκφράζει μια έμφυτη ανάγκη, το πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα. Όπως και να έχει, το The Road έχει μια παλαιομοδίτικη ηθική ποιότητα που έχει σχεδόν εκλείψει τελευταία από το αγαπημένο μου είδος των Doomsday Novels, αν όχι από παντού, και που με έκανε να επανελέγξω το έτος πρώτης του έκδοσης – 2006. Oύτε ο tough guy ΜακΚάρθυ αντέχει να οδηγηθεί στο αμείλικτο συμπέρασμα. Χωρίς να χαρίζεται ακριβώς, το βιβλίο αφήνει μια λεπτή ρωγμή ώστε να διαφύγει η ελπίδα στο φως.

Αν από τον Ουελμπέκ κράτησα την δύσπιστη, εξαγριωμένη μου έκπληξη για το απλό γεγονός πως ο τύπος δεν έκανε πλάκα με το βιβλίο του, εδώ θα ακούω για καιρό το αγοράκι του The Road να με ελέγχει για τις παραλείψεις μου, ρωτώντας με αγωνία «Are we still the good guys?».


Caveat : η βλογίστρια τείνει να εντυπωσιάζεται υπέρμετρα από βιβλία και ταινίες που καταναλώνει σε εμπύρετη κατάσταση – απόδειξη πως έχοντας δει το The Keep του Michael Mann ενώ ψηνόμουν λόγω ανεμοβλογιάς το θεωρώ μέχρι σήμερα παρεξηγημένο αριστούργημα.

13/9/2008

iΣτονάνεμο

Στο συρτάρι: inner geek,γκρίνια — helion @ 11:56 μμ

‘Οπου θέλω να κάνω ένα iphone review διότι έχω ενοχές, αλλά βαριέμαι και κάνω ψιλοκόπυ πέηστ από μσν λογκ

helion says:
in other news, το iphone:
– δεν στέλνει μμς
– δεν παίρνει βίντεο
– δεν κάνει ηχογραφήσεις
χμ
επίσης, αστείο αλλά είναι ανίκανο να σου δώσει επιβεβαίωση πως παρελήφθη κάποιο μήνυμα
bamias says:
πως δε στέλνει μμς. ρώτησες;
helion says:
δεν το έβρισκα και απόρησα, το έψαξα και δε στέλνει
το λεει και η Βοδαφονε, αλλά ήταν θαμμένο στο faq κάπου.
bamias says:
δώσε λινκ
helion says:
http://www.vodafone.gr/portal/client/faq/FAQLoadCategories!FAQItems.action?faqCategoryId=426
bamias says:
Μπορώ να λάβω αναφορά παράδοσης για τα SMS ?
Επειδή από την συγκεκριμένη συσκευή δεν υπάρχει δυνατότητα ρύθμισης αναφοράς παράδοσης για κάθε SMS που στέλνετε, θα πρέπει να πληκτρολογείτε τον κωδικό *# (αστεράκι, δίεση) στην αρχή κάθε γραπτού μηνύματος

helion says:
ναι, ωραίο ε;
bamias says:
βολικό
bamias says:
μόλις μου έφυγε η πρεμούρα
helion says:
κοίταξε, είναι κούκλα, έτσι;
καμία σχέση με οτιδήποτε στην αγορά
Ιντερνετ κανονικότατα – αν δεν σε ενδιαφέρει το φλας δατ ιζ
ξέρεις τι δήλωσε ο Τζομπς για το φλας;
είναι αργό λεει για το τηλέφωνο
εννοεί μάλλον πως το τηλέφωνο δεν το σηκώνει >:}
κατανοητό, αλλά μιλάμε σπιν.
bamias says:
δε στέλνει μμς. πήριοδ
helion says:
γιατί να μην παίρνει βίντεο, όταν έχει μια χαρά κάμερα με λαίβ πρήβιου; πρέπει να είναι θέμα software
bamias says:
εγώ πάντως τελείωσα
helion says:
περίμενε το νέο νόκια, αυτό που εμφανίζεται στον μπάτμαν
το κρατάει ο μόργκαν φρήμαν σε μια σκηνή, εκεί που παραδίδει το τηλέφωνό του στον σεκιουριτά
τουλάχιστον η νόκια κάνει τηλέφωνα
ο τρόπος που αφαιρέσανε από το iphone αυτονόητες πλέον λειτουργίες ενός κινητού είναι εντελώς μακ σνομπισμός. θυσίες για την αισθητική
helion says:
επίσης βρίσκω ενοχλητικό το ότι πρέπει *όλα* να γίνονται μεσώ itunes και δεν μπορείς απλώς να ντραγκ εντ ντροπ μουσική η βίντεο. Άσε που σέρνεται ο συγχρονισμός, κάνει διαρκώς μπάκαπ πρώτα.
και ακόμη δε βρήκα εύκολο τρόπο να εισάγω τα κόντακτς
bamias says:
(λογοκρίνεται)
helion says:
όπως και να έχει, είναι πανέμορφο
νετ ικανοποιητικό
μεγεθύνσεις στον σαφάρι καλές, όσο θες
τα gestures ωραία
το βίρτσουαλ πληκτρολόγιο καλό
καλή φωτογραφική
μέηλ χωρίς πρόβλημα
ωραίο μπ3 πλέυερ, αν και κάπως ευαίσθητα κομβία
γενικά το τηλ είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση
bamias says:
χα
helion says:
ελπίζω να βελτιωθεί με τα applications και με κάνα απντέητ λογισμικού
α!
να βάλουν και ελληνικό κείμενο στα σμς πληζ
δεν υποστηρίζει
αυτό ελπίζω στάνταρ να έρθει σε απντέητ
είδα επίσης ενα αππλικέησον που υποσχέθηκε ένας θερντ πάρτυ για βίντεο
bamias says:
ρε συ, πρόκειται για αχρηστόφωνο
helion says:
ωραίο όμως. είναι κάπως σαν να τα έχεις με έναν κούκλο, αλλά βλάκα
bamias says:
μη βαυκαλίζεσαι. μόνο βιτρίνα είναι. του καθενός το κινητό είναι πιο χρήσιμο
helion says:
δε μετάνιωσα. μόνο μια ελαφρά απόγνωση που και που

Mια εβδομάδα και πολλά downloads αργότερα έχω πλέον χρησιμότατα αππλικέησονζ, φρη και μη ∙ έχω koi pond, αναπτήρα που τρεμοπαίζει για συναυλίες, strobe lights για να απειλώ τυχόν επιληπτικούς τσαντάκηδες, την πλήρη εργογραφία του Σαίξπηρ, καλειδοσκόπιο , LOLCats, ράντομ fortune cookies, magic 8 ball, visual radio, reader (μπορείς, αν το θες πολύ, να διαβάσεις από την οθόνη, και υπάρχει αρκετά μεγάλος κατάλογος φρη βιβλίων), βρήκα apps για μσν, twitter, μαγνητόφωνο και ειδικό viewer για την wikipedia.

Μένει το θεματάκι της κακής κάλυψης 3G σχεδόν παντού στο νησί που κάνει τις ταχύτητες της διαφήμισης επιστημονική φαντασία. Αυτό και το ότι οι άθλιοι έχουν αποσύρει το αππ που έκανε το τηλέφωνο light saber –ποτέ δεν ξές πότε θα στην πέσει κάνας Imperial Trooper.

10/9/2008

LHC

Στο συρτάρι: inner geek — helion @ 10:07 μμ

Όσοι ανησυχούν για το Large Hadron Collider και μήπως το μέλλον του πλανήτη εξελιχθεί όπως η αρχή του αγαπημένου μου Υπερίωνα (εγώ ανησύχησα, ως φαν της ε.φ. είμαι το καταλληλότερο θύμα για τέτοια σενάρια και ακόμα θυμάμαι τον αντίστοιχο πανικό για τα πειράματα στο Brookhaven το 99), μπορούν να παρακολουθούν τις βασικές εξελίξεις στο εξαιρετικά ενημερωμένο has the large hadron collider destroyed the world yet.com.

έ-λε-ος.

Στο συρτάρι: γκρίνια — helion @ 10:04 πμ

Δεν πολυβρίζω συνήθως, αλλά ανευρέθη νέο δυσπρόφερτο όνομα του Prince: είναι το «Εκείνος ο μαλάκας που μηνύει νήπια«. Η πέτρα του σκανδάλου εδώ.
Ο κόσμος πάει κατά διαόλου.

back when music was fun

Eλπίζω θερμά στην θριαμβευτική δικαίωση της Στέφανι, μια και φιλοδοξούμε στο άμεσο μέλλον να ανεβάσουμε με τις Κόρες μια εκτέλεση (κυριολεκτικά) του Μποχήμιαν Ράψοντυ των Κουήν. Bismillah!

Επόμενη σελίδα »

Powered by WordPress