2/4/2007

Μπλε

Στο συρτάρι: γκρίνια,σημειώσεις — helion @ 5:52 μμ

μην ξυνειςΣτον Θας, με αφορμή το «Η κίνησή της με έσωσε από την απελπισία μιας ζωής όπου το όχι είναι πάντα όχι και ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται ποτέ.»

Caveat: αν δε σας αρέσουν τα μελό, ή αν σας εκνευρίζουν οι απολύτως προσωπικές μικρές κολάσεις των άλλων, προσπεράστε.

Μετά το νιοστό συνεχόμενο «όχι» μαθαίνεις και παύεις να ρωτάς, η άρνηση εγγράφεται και λειτουργεί αποτρεπτικά, εξ αρχής παραιτείσαι κάθε εξωτικότερης απαίτησης προκειμένου να γλιτώσεις την ανώφελη και ταπεινωτική, από μια ηλικία και πέρα, στιχομυθία.

Πρέπει να ήμουν εφτά, όταν ζωγράφιζα για το μάθημα της επομένης έναν χάρτη. Αυτά τα πράγματα στο δημοτικό έχουν κανόνες απαράβατους. Συμβατικό πράσινο για τα δάση και λιβάδια, καφέ για τα βουνά ασφαλώς, μπλε για τα ποτάμια – και η Γερμανία έχει πολλά. Μόνο που από το ελλιπέστατο πλέον σετ με τις ξυλομπογιές μου είχα χάσει το αναγκαίο μπλε. Ούτε γαλάζιο είχα. Έψαξα όλο το σπίτι, τίποτε, μόνο στυλό, και δεν γινότανε.

Έκατσα ξανά στο τραπέζι και φαντάστηκα το μολύβι, προκλητικά γαλάζιο και σε ζωηρό 3-δ, κυλισμένο κάτω από το θρανίο μου στο θεόκλειστο σχολείο, ή πεσμένο σε καμιά γωνία με απάσβεστα στα παλιόσπιτα που εξερευνούσαμε τότε στη Βασιλίσσης Όλγας, μετά το μάθημα στο Γερμανικό. Όσο έντονα και να το σκεφτόμουν όμως, οι επικλήσεις μου δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, το μπλε δεν υλοποιήθηκε στην κασετίνα μου. Οι αυριανές φωνές μέσα από τα μούσια του δασκάλου κάπου ψηλά πάνω από το κεφάλι μου γινόταν αναπόδραστη μοίρα, με κατέλαβε οξύς και σιωπηλός πανικός.

Θα πίστευε κανείς πως η σκληρή εκπαίδευση ανέθρεψε έναν άνθρωπο εγκρατή, οικονόμο, αυστηρό. Μπα. Νομοτελειακά βέβαια τα παιδιά μου έχουν κουτιά ολόκληρα με μπογιές κάθε @#$! είδους που μπορεί να φανταστεί κανείς, σε αποχρώσεις που επαρκούν να ζωγραφιστεί η ανάδυση της μυθικής R’lyeh με όλα τα απόκοσμα και καταραμένα χρώματά της, εν ώρα ηφαιστειακού ηλιοβασιλέματος, πανσέληνου και βροχής μετεωριτών.

Θας, πάρ’ το το ρημάδι. H ζωή είναι μικρή, οι απογοητεύσεις πολλές και, έτσι κι αλλιώς, είναι μάλλον αργά να κακομάθουμε πλέον.

Δεν ζήτησα βοήθεια, δεν το συνήθιζα έτσι και αλλιώς – η επτάχρονη εμπειρία μου με είχε πείσει πως οι γονείς μου ζούσαν σε μιαν άλλη σφαίρα, ένα σύμπαν όπου κυριαρχούσαν οι Σοβαρές Ανάγκες της Ζωής. Ούτε για μια στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό πως το να ζητήσεις ένα καινούργιο σετ ξυλομπογιές είναι μια απαίτηση ευτελής και λογική, μια ερώτηση στην οποία ενδεχομένως δεν θα λάβεις αρνητική απάντηση. Αντίθετα, βάλθηκα απεγνωσμένα να *δημιουργήσω* το χρώμα, επιχειρηματολογώντας παράλογα πως αν το μπλε και το κίτρινο κάνουν πράσινο, από κάπου πρέπει να προέρχεται και το μπλε. Μάταια προσπαθούσα να βρω λύση, έξω νύχτωσε, έβαλα τα κλάματα και με πήρε ο ύπνος πάνω στον πολύπαθο χάρτη με τα ποτάμια σε σουρεαλιστικά χρώματα, πλέον ταιριαστά μουλιασμένο.

Ο δάσκαλος το άλλο πρωί δεν ζήτησε να δει τις ζωγραφιές μας.

Θυμάμαι την άφατη σαστισμάρα μου, όταν κάποτε μου πήραν ένα βιβλίο χωρίς καν να το ζητήσω, μόνο επειδή θαύμασα το πολύχρωμο εξώφυλλό του – και την απελπισία που αυτή η πράξη γενναιοδωρίας, πιθανώς το μόνο επεισόδιο instant gratification της παιδικής μου ηλικίας, σπαταλήθηκε στις «Θαυμαστές Ιστορίες της Βίβλου».


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/helion01/public_html/blog/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 405

4 σχόλια »

  1. Μικρό σχόλιο στο τέλος. Ποτέ τελικά δεν είναι αργά για να κακο-καλο-μάθει κανείς. Η gratification του κακομαθήματος αυτού σε *πιο μεγάλη* ηλικία είναι, λέει η πείρα, πολύ μεγαλύτερη και βέβαια πολύ πιο απολαύσιμη (και πιο εκτιμήσιμη). Μικρό αρνητικό: μεγαλώνοντας είναι κάπως δύσκολο να σου προσφερθεί.

    Comment by b.e. — 2/4/2007 @ 7:16 μμ

  2. Χα. Αυτή η εξίσωση ηλικίας/προσφοράς είναι κάπως αγχωτική. Πάντως, το training αποδίδει ακόμη: όταν δεν περιμένει κανείς τίποτε, ό,τι έρθει είναι ευχάριστη έκπληξη. Και αν δεν έρθει, ε, αν δεν έρθει, μπορεί κανείς πάντα χαρίζει στον εαυτό του όσα μπλε μολύβια και προενισχυτές/ενισχυτές θέλει.

    Comment by helion — 2/4/2007 @ 7:42 μμ

  3. Δυστυχώς μάλλον είμαι κακομαθημένος, οπότε δεν θα μου συμβεί τίποτα χειρότερο. Ουσιαστικά ακολουθώ το δόγμα της οικογένειας «ένα και καλό, για να μην αναγκάζεσαι να επαναλαμβάνεις» (όπου με βολεύει, όμως, ακολουθώ άλλον δρόμο). Οπότε το ενισχυτάκι το έχω ήδη συναισθηματικά αγοράσει…
    Οι παιδικές μας αγωνίες, ένας κόσμος ολόκληρος. Καθημερινές απογοητεύσεις και ενθουσιασμοί στο μικρό μας κεφάλι. Άραγε να περνάνε τα ίδια και τα σημερινά, τα δικά σου παιδιά που έχουν εσένα διαρκώς σκυμμένη στις αγωνίες τους; (Δεν το ξέρω αλλά είμαι σίγουρος.)
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για την τιμητική αφιέρωση.

    Comment by thas — 2/4/2007 @ 11:24 μμ

  4. Σουτ καλέ, σου κατέβασα 3 μέτρα δικαιολογητικό προκάλυμμα και συ αυτοκαρφώνεσαι. Όπως και να έχει, με γειά >:)

    Όσον αφορά στα παιδιά του «Πάμε Τζάμπο τώρα», ή μάλλον όσον αφορά σε αυτά τα παιδιά που ξέρω: αγωνίες έχουν, αλλά τουλάχιστον διατυπωμένες. Προς το παρόν τουλάχιστον. Α, και το «όχι» δεν είναι άγνωστη λέξη, για να εξηγουμάστενε.

    Comment by helion — 3/4/2007 @ 9:17 πμ

RSS feed για σχόλια σε αυτό το post.

Άφησε σχόλιο

Powered by WordPress